Dit veranderde toen ik zwanger was van mijn eerste dochter; eindelijk begon ze toenadering tot me te zoeken. Ik kon helemaal niet meer stuk bij Donna toen mijn oudste dochter D. eenmaal was geboren. Stapelgek was Donna op mijn kind; als ik met de kinderwagen binnenkwam, raakte ze helemaal door het dolle heen, alsof het om haar eigen kindje ging. Mij vond ze inmiddels al zo aardig dat ze bij me op schoot kwam zitten en het laatste slokje Wiener Melange uit mijn beker dronk.
Afgelopen maand maakte Donna kennis met mijn tweede dochter, en ook nu werd ze gek van blijdschap als ik met Mini-D binnen kwam bij mijn ouders. Ze gaf me er nog een privilege bij: ik mocht haar optillen om haar naar een slapende Mini-D te laten kijken in de wagen.
Met kerst zag ik haar nog. Ze was lekker actief, niks aan de hand dus. Maar gisteren vertelde mijn moeder me dat Donna ziek was. Erg ziek, zomaar vanuit het niets. Ze waren met haar naar de dierenarts gegaan en deze dacht aan een baarmoederontsteking waaraan Donna geopereerd zou moeten worden. Geen misselijke operatie voor een klein hondje van ruim 14 jaar.
Ze kreeg bloedonderzoeken, een infuus en antibiotica, en uit het bloed bleek inderdaad wat de dokter al dacht. Daarnaast bleek er iets mis te zijn met Donna's niertjes. Ze zou diezelfde dag nog geopereerd worden maar haar hartje kon de narcose niet aan dus werd ze, zonder operatie, weer bijgebracht.
Op dit moment ligt Donna bij mijn ouders thuis te vechten voor haar leventje. Ik hoop en bid en duim dat ze het redt want mijn ouders, kindjes en ikzelf kunnen nog lang niet zonder haar ...
Donna en mijn papa: vriendjes voor het leven
PS. Het is nu 5 januari en het gaat steeds beter met Donna !
1 opmerking:
Dat klinkt ernstig. Sterkte daar! En hoewel 14 jaar lang genieten van een huisdier best veel is, een huisdier moeten missen is nooit fijn. Dat blijft een hele verdrietige ervaring. Laten we hopen dat het nog even niet hoeft.
Een reactie posten