'Opa'

Het rondrijden met een baby heeft in de plaats waar ik woon zo’n beetje dezelfde uitwerking als de jaarlijkse lokale kermis: iedereen komt er op af. Wildvreemden duiken om de haverklap met hun hoofd in de kinderwagen om mijn kind vervolgens de hemel in te prijzen. Sommige mensen gaan nog een stapje verder en menen mijn dochter te mogen aaien, met een vinger in haar buikje te mogen prikken of met diezelfde smerige kladden aan haar gezichtje mogen te zitten. Driewerf bah !

Goddank heeft dochterlief een hekel aan stilstaan met de kar, én ze heeft het in z’n algemeenheid niet zo op vreemden, dus meestal lukt het me wel om me razendsnel uit de voeten te maken met het excuus “ze wil in beweging blijven he”, of “sorry hoor, ze zit in haar eenkennige fase”.

Maar gisteren niet. We waren aan het wandelen toen ik achter me een luid “heee stop!” hoorde. Ik herkende de stem niet dus het was vast niet voor ons. We liepen door toen nog een keer hard "hee stop eens jij!" werd geroepen. Ik stopte en zag hoe een man van middelbare leeftijd moeizaam op ons af kwam lopen. Toen ‘ie vlakbij was begon hij op z’n 'Uteregs' (en met een onmiskenbare drankkegel) te vertellen over hoe gek hij wel niet was op babietjes. Hele verhalen vertelde hij over zijn liefde voor kindjes en ondertussen porde en aaide hij mijn uk dat het een lieve lust was.

“Ga janken Mini” dacht ik, maar ze hield zich muisstil. “Zeg maar haaaalloooo tegen opa” sprak hij tegen haar. Huh? Wat? Opa??? “Ja he kleintje, ik ben nou ook je opa he?”. Ik stond te dubben of ik de beste man eens op mijn eigen tactische wijze zou duidelijk maken dat mijn kind al 2 opa’s heeft en geen behoefte heeft aan een derde, maar ik hield mijn mond en begon na een tijdje weer een beetje te lopen (onder het mom van 'kan echt niet te lang kletsen want ze moet zo een fles en ik moet nog boodschappen doen').

'Opa' stiefelde met ons mee en zei, toen we bij het winkelcentrum waren aangekomen, “loop effies mee naar de Intertoys”. Ik voelde ‘m al aankomen en vertelde hem dat dat nou net een winkel was waar ik vandaag niet heen hoefde. “Jawel” zei 'opa', “dan koop ik daar de allergrootste beer voor haar die er is, die krijgt ze dan van opa”. En tegen Mini: “He wijffie, krijg jij een mooie beer van opa he, jaaaaa, een mooie grote beer”.

Mini keek hem alleen maar met grote ogen aan en ik besloot in te grijpen. “U hoeft voor haar niks te kopen hoor, ze wordt al genoeg verwend”. Maar 'opa' liet zich niet zomaar afschepen. Ik moest en zou mee naar de Intertoys want er ging een gigantische beer gekocht worden, dat vond 'ie leuk. Ik hield voet bij stuk. Er kwam geen beer, punt.

"Mag ik mijn adres dan geven? Dan kan ze lekker bij opa komen spelen. Ja, ik woon wel aan het water maar ik heb een hek hoor dus dat kan geen kwaad". Zucht. No way dat ik mijn kind bij een alcoholist vreemde ga laten spelen. Maar ik antwoordde: “natuurlijk mag u uw adres geven”. Hij vertelde me waar hij woonde, en nadat ik zijn adres hardop had herhaald, gaf ik aan dat we nu écht moesten gaan. "Ik ook" sprak hij. "Effies een paar biertjes halen he". Natuurlijk.

"Daaahaaaag meissie" riep de man.

"Daaahaaaag opa” zei ik.

En maakte me uit de voeten.