Gisteren stond Mini-D's tweede afspraak op het consultatiebureau gepland. Een afspraak waar ik erg tegenop zag omdat ze ook haar eerste vaccinaties zou krijgen. Vroeger werd er "pas" met 3 maanden begonnen met vaccineren maar tegenwoordig al met 2. Eigenlijk wilden B. en ik de vaccinaties uitstellen omdat ze nog zo jong en zo klein is, maar uiteindelijk na lang praten met de verpleegkundige van het CB, de voordelen en de nadelen van vroeg prikken zorgvuldig afwegend en een heleboel tranen van mij, besloten we om haar toch meteen maar te laten enten.
Voordat het zover was, werd ze eerst gemeten en gewogen. Zesenvijftig centimeter (50 bij haar geboorte) en 4440 gram (3165 bij haar geboorte) was ze alweer. Wij vonden het helemaal niet slecht maar de verpleegkundige en de arts waren er, in combinatie met haar slechte drinkgedrag, niet helemaal content mee. Nog steeds zijn we iedere 2 à 3 uur aan het voeden en nog steeds drinkt ze maar 60 cc tot 90 cc per flesje. Genoeg redenen voor de arts om ons door te verwijzen naar een kinderarts (morgen hebben we een afspraak).
Daarna was het dus tijd voor de prikken. Terwijl de verpleegkundige de vaccinaties maakte, masseerde ik de kleine bovenbeentjes van D. zodat ze lekker warm zouden zijn. De eerste prik ging hartstikke goed: ze gaf 1 kikje maar werd zo afgeleid door een speeltje waarmee B. boven haar hoofd rammelde, dat het ook maar bij dat ene kikje bleef. Bij de tweede prik moest ze wel even huilen. De vloeistof in deze vaccinatie was wat stroperiger dan de vloeistof in de andere prik en dat voelde ze goed. Meteen na het prikken zijn we met haar beentjes gaan fietsen en was mevrouw de pijn alweer vergeten. Wat een bikkeltje.
De eerste 5 uren na de vaccinaties merkten we eigenlijk niets aan ons meisje. Hoopvol zeiden we "als dit het is, valt het hartstikke mee", maar we hadden te vroeg gejuicht: vijfeneenhalf uur na het krijgen van de prikken begon kleine D. hartverscheurend te huilen en wilde ze alleen nog maar op mijn borst liggen. Na 2 uur huilen (door kind én moeder) besloten we om haar een paracetamol zetpilletje voor babies te geven en toen die eenmaal begon te werken, ging het al snel beter met D. Ze dronk een hele fles leeg (!) en lag te brabbelen en te lachen alsof er niets gebeurd was. Gek kind :)
Net voor de nacht gaf ik (B. was inmiddels naar zijn werk) haar nog een zetpilletje en kwam ze de nacht goed door. Vanmorgen had ze nog wel wat verhoging maar ze was vrolijk en dronk wederom een hele fles leeg. Over 4 à 6 weken krijgt ze de volgende prikken. Ik zie er nu alweer tegenop :(
dinsdag, januari 27, 2009
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
2 opmerkingen:
Je zou -als totále leek die ik ben- toch bijna gaan denken dat ze ergens pijn heeft waardoor het drinken moeizaam gaat en dat dat nu, met die zetpil, verdwenen is waardoor ze wel goed drinkt. Dat is toch wel sygnificant om het zo maar eens te zeggen. Maar goed, misschien had ze ook gewoon opeens bere-honger en vreet ze jullie vanaf nu de oren van het hoofd ;-)
Ik vind het een dondersslimme opmerking hierboven, en dat voor een leek! :-)
Hoop dat de kinderarts een oorzaak en oplossing weet..
Een reactie posten